​​​Er was eens...
 

Er was eens een klein, stil en gevoelig meisje. Ze hield van lezen en was dol op woordjes.
En al die woordjes vochten om een plaatsje in haar hoofd en hart.

Voor haar eerste communie kreeg ze een schrijfmachine. Op haar kamer vouwde ze er een blaadje tussen

en begon ijverig te typen. Met twee vingertjes. Want zo kon ze haar gedachten beter vangen.

Ze vond het heerlijk om een veilige ruimte te creëren in een leeg boek.
Om er dan, als popcorn, woordjes uit te laten poppen. En daarna te smullen van het feit
dat een leeg blad zich altijd weer laat vullen.
 

Op een dag trok ze haar stoute schoenen aan en schreef zich in voor voordracht- en toneellessen (Academie Beringen).
Ze leerde woorden creatief ten tonele brengen én ook zelf al eens het woord te nemen.
Zo groeide haar liefde voor taal, creativiteit en verbinding.

Als jongere vulde ze haar bladzijden als leidster in de Chiro en als minister van cultuur in het schoolparlement.
Ze wilde zo graag van betekenis zijn en zat vol engagement.
Ook haar opleiding Sociaal-Cultureel Werk (HIMCW, Brussel) en stages in een woonzorgcentrum en een ziekenhuisschool zijn belangrijke hoofdstukken in haar levensboek.
 

Ze trouwde, en werd mama van drie. Maar het leven stormt, briest en blaast. 
Na een woelige scheiding, met een stevig rouwtraject, vond ze rust. In de liefde. In een nieuw samengesteld gezin.
Met vijf jongvolwassen kinderen. Samen met hen wil ze blijven zoeken
naar de kleine woorden die het leven groot maken.  
 

In haar hoofdstuk vrije tijd zit een flinke brok cultuur en creativiteit.
Kunst inspireert en voedt haar. Ze is lid van theatergroep Kaboekie, waar verhalen creatief tot leven komen.
 

Als je haar hoofdstuk werk & leven doorbladert, tel je dertig jaar ouderenzorg.
Geboeid door de kracht van verhalen schreef ze Rusthuisboek, Leven voorbij de deur (Garant)
en de paper Ethiek van de kleine verhalen (Postgraduaat Ethiek, UCLL).

Als woonzorgcoördinator en beleidsmedewerker schreef ze mee
aan het verhaal van WZC Sint-Jozef (Pelt): een innovatief woonzorgcentrum,
met een relatiegerichte participatiecultuur en een stevige visiewerking. Ze begeleidde verander- en participatietrajecten,
met aandacht voor transitie en rituele creativiteit. 

Het woonzorgcentrum was haar leven. Haar levenswerk. Haar identiteit. Haar thuis.
Tot het zorglandschap veranderde. Een fusie. Een directiewissel.
De wind draaide. Haar werk werd een jas die niet meer paste. Burn-out.
Ze nam afscheid. Een weloverwogen verdrietig, verscheurende beslissing.
Want ja, je kan ook rouwen om het verlies van een job.
 

Dichtbij de kern van mensen zijn, is voor haar erg belangrijk.
Daarom volgde ze bij Amfora de training Eindelevensverhalen schrijven. Ze verdiepte haar schrijfvaardigheid
en leerde betekenisvolle gesprekken voeren - over leven en levenseinde. De verhalen raken hart en ziel.

Ze ontdekt dat vrijwilligerswerk het mooiste werk is.
Ze is lid van het redactieteam van SENIOR, tijdschrift voor kwaliteitsvolle ouderenzorg.
En gaat als verhalenschrijfster in Ziekenhuis Oost-Limburg aan de slag.
 

En toen werd het tijd. Tijd voor een nieuw hoofdstuk.
Ze volgde haar innerlijk kompas naar het Postgraduaat Rouw- en Verliescounselor (PXL).
Haar eindwerk Rouw & Vouw – In de plooi na werkverlies groeide uit tot een boek.

En ze verdiepte zich verder in rituelen en afscheidsceremonies
en volgde opleidingen tot Ceremoniespreker, Ritueelbegeleider en Ceremoniemeester (Merveil, SyntraPXL).

En nu ligt er opnieuw een stapel papier klaar.
Voor warme woorden, een betekenisvol verhaal
of een zachte vouw...

Misschien ook voor jou.
Je bent welkom. 

​