​​​Er was eens...

een klein, stil en gevoelig meisje.
Ze houdt van lezen en is dol op woordjes.
En al die woordjes vechten om een plaatsje in haar hoofd en hart.

Voor haar eerste communie krijgt ze een schrijfmachine.
Op haar kamer vouwt ze er een blaadje tussen
en begint te tikken. Met twee vingers.
Ze vindt het heerlijk om een veilige ruimte te creëren
in een leeg boek.
Om er dan, als popcorn, woordjes uit te laten poppen.
En daarna te smullen van het feit
dat een leeg blad zich altijd weer laat vullen.
 

Op een dag trekt ze haar stoute schoenen aan
en schrijft zich in voor voordracht- en toneellessen.
Ze leert woorden creatief ten tonele brengen
én ook zelf al eens het woord te nemen.
Zo groeit haar liefde voor taal, creativiteit en verbinding.

Als jongere vult ze haar bladzijden
als leidster in de Chiro
en als minister van cultuur in het schoolparlement.
Ze wil zo graag van betekenis zijn
en zit vol engagement.
Ook haar opleiding Sociaal-Cultureel Werk
en stages zijn belangrijke hoofdstukken
in haar levensboek.
 

Ze trouwt en wordt mama van drie.
Maar het leven stormt, briest en blaast.
Na een woelige scheiding,
met een stevig rouwtraject,
vindt ze rust. In de liefde.
In een nieuw samengesteld gezin.
Met vijf jongvolwassen kinderen.
Samen met hen wil ze blijven zoeken
naar de kleine woorden
die het leven groot maken.  
 

In haar hoofdstuk vrije tijd
zit een flinke brok cultuur en creativiteit.
Kunst inspireert en voedt haar.
Ze is lid van theatergroep Kaboekie,
waar verhalen tot leven komen.
 

Als je haar hoofdstuk werk & leven doorbladert,
tel je dertig jaar ouderenzorg.
Geboeid door de kracht van verhalen
schrijft ze Rusthuisboek, Leven voorbij de deur (Garant)
en de paper Ethiek van de kleine verhalen (Postgraduaat Ethiek).

Als woonzorgcoördinator en beleidsmedewerker
schrijft ze mee aan het verhaal van WZC Sint-Jozef (Pelt):
een innovatief woonzorgcentrum,
met een relatiegerichte participatiecultuur
en een stevige visiewerking.

Het woonzorgcentrum is haar leven.
Haar levenswerk.
Haar identiteit.
Haar thuis.
Tot het zorglandschap verandert.
Een fusie. Een directiewissel.
De wind draait.
Haar werk wordt een jas die niet meer past.
Ondanks haar creatieve verstelwerkjes
kan ze er geen mouw meer aan passen.
Ze kan zichzelf er niet meer in kwijt
en vindt zichzelf er niet meer in terug.
Ze neemt afscheid.  
Een weloverwogen verdrietig, verscheurende beslissing.
Want ja,
je kan ook rouwen om het verlies van een job.
 

Dichtbij de kern van mensen zijn,
is voor haar belangrijk.
Ze volgt bij Amfora
de training Eindelevensverhalen schrijven.
Ze verdiept haar schrijfvaardigheid
en leert ze betekenisvolle gesprekken voeren
over leven en levenseinde.
De verhalen raken hart en ziel.
 

Het is tijd
voor een nieuw hoofdstuk.
Ze volgt haar innerlijk kompas
naar het Postgraduaat Rouw- en Verliescounselor (PXL).
Haar eindwerk
Rouw & Vouw – In de plooi na werkverlies
groeit uit tot een boek.

Ze verdiept zich verder
in rituelen en afscheidsceremonies
en volgt opleidingen tot Ritueelbegeleider en
Ceremoniemeester.

Er nu ligt er opnieuw
een stapel papier klaar
Voor warme woorden
of een zachte vouw

Voor jou